Hirudotherapie

Hirudotherapie

Donderdag 21 en vrijdag 22 juli stonden in het teken van de Hirudinea, ofwel bloedzuigers!

Dag 1 alles omtrent de anatomie, herkomst en het gebruik van de bloedzuiger, de werking van de medicinale stoffen in hun speeksel en het zelf mogen ervaren van een behandeling! Dat was zacht gezegd bijzonder, maar ontzettend leerzaam.

Bloedzuigers hechten zich vast met hun achterste zuignapje en maken met hun drie kaken in hun voorste zuignapje kleine incisies in de huid om zich zo vol te zuigen met bloed. Dit is voor de ontvangende partij zeker voelbaar en vergelijkbaar met het geprikt worden door een brandnetel.

Ikzelf heb ze laten plaatsen op de lage rug vanwege aanhoudende pijn vanaf de lumbale wervels.

Meer bijzonder is nog het effect! Hoewel het directe effect een verergering van de klachten opriep (lees; met name stijfheid in de spieren), stond ik de dag hierna op zonder pijn en met een algeheel veranderd gevoel!

Dag 2 alles omtrent de inzetbaarheid bij diverse soorten klachten. Er zijn vanuit bepaalde opleidingen therapeuten aan de slag die bloedzuigers voornamelijk lokaal inzetten bij klachten en de bloedzuigers bij vervolgbehandelingen inzetten op dezelfde plekken totdat het probleem “verholpen” is. Maar dit is zeker niet onze werkwijze! Klachten zijn namelijk symptomen van een vaak onderliggend probleem. Een symptoom oplossen verhelpt niet het probleem. Om die reden beginnen we een behandeling dan ook lokaal, maar pakken we daarna het gehele systeem aan. En niet alleen met bloedzuigers, maar aanvullend met de andere therapievormen om het systeem te ondersteunen! Op deze manier geven we het lichaam een zetje tot zelfherstel, want we willen namelijk geen lui lichaam creëren. Belangrijk om hierbij te benoemen is dat problemen een oorzaak hebben.

Vanuit de opleiding mocht ik samen met mijn collega studenten Wish en Carolien behandelen. Carolien heeft een lichte piephak. Voor het paard vaak geen probleem, maar aangezien zij binnenkort op de keuring mag voorkomen willen we dit schoonheidsfoutje opgelost hebben.

Een piephak is een verdikking op het hielbeen van het paard, een overvulling door vocht en ontstaat vaak door het stoten van het hielbeen of het liggen op harde ondergrond. Het paard staat grotendeels buiten en ’s nachts op stal waarbij de het stro aan de kant schuift om te gaan liggen. Gekeken naar oplossingen voor de oorzaak; stalmatten, zaagsel op de bodem, geheel buiten houden, zijn allen opties om het probleem in de toekomst te voorkomen.

Actie om het probleem te verminderen ziet er als volgt uit; de bloedzuigers worden lokaal geplaatst om het symptoom te verminderen, dus op beide zijden van de hak. Daarnaast, aangezien overvulling vochtgerelateerd is en dit gerelateerd is aan het lymfesysteem, worden er zowel op de lymfeknoop als het lymfeputje bloedzuigers gezet om het gehele systeem te activeren.

Wish heeft al langere tijd last van een overvuld been. Lymfatisch verband aanbrengen resulteerde in de afdrijving van het vocht in dat been, maar hierdoor ontstond een probleem in één van de voorbenen (verplaatsing van het probleem). Wish is al eerder lokaal behandeld, maar dit had niet voldoende effect. Om die reden het systeem groter aangepakt en de bloedzuigers zowel lokaal als op alle lymfeputten geplaatst om aan te zetten tot afvoer van vocht;

Een extreem leerzame dag. Niet alleen vanwege de inzet van bloedzuigers, maar het algehele beeld en de systemen achter de problemen werden weer zo helder!